Archives

  

POCIECHA W WIECZNOŚCI

Ewangelia Łukasza 16:22 – I umarł żebrak, i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama. Umarł też bogacz i został pogrzebany.

EWANGELIA ŁUKASZA 16:19-31

Ta historia wyraźnie naucza, że istnieje życie po śmierci. Pokazuje, że nie ma czegoś takiego jak „sen duszy”, w którym nasze dusze czekają na zmartwychwstanie naszych ciał, ale przechodzimy natychmiast w wieczność z własną świadomością. Pokazuje ona także, że po śmierci istnieją tylko dwa możliwe miejsca przeznaczenia. Albo idziemy do miejsca kaźni dla niegodziwych, albo do miejsca błogosławieństwa dla sprawiedliwych. Nie ma czegoś takiego jak „limbo” lub „czyściec” i nie ma drugiej szansy, co pokazuje, że kiedy już umrzemy, osiągamy nasze ostateczne miejsce przeznaczenia.

Łono Abrahama to symboliczny zwrot, opisujący miejsce pociechy dla sprawiedliwych zmarłych. Było ono umieszczone w sercu ziemi, w tym samym rejonie co piekło, do którego trafiają umarli bezbożni. Ciało bogacza spoczęło w grobie, a jednak ten fragment pokazuje go, jak podnosi wzrok i widzi Łazarza na Łonie Abrahama. Nasza dusza tak bardzo odzwierciedla nasz fizyczny kształt, że można ją rozpoznać. Prawdopodobnie ciało duszy jest dokładną kopią fizycznego ciała danej osoby.

Część kaźni tego człowieka wynikała z płomieni. Jednakże był także męczony myślami o wiecznym przeznaczeniu swoich bliskich, którzy jeszcze byli na ziemi. Z cała pewnością jego niemoc w ostrzeżeniu ich, pogłębiała jego mękę.

W dodatku fakt, że mógł widzieć Łazarza i Abrahama w miejscu zupełnego błogosławieństwa i pociechy, powstrzymywał go przed dostosowaniem się do tej sytuacji.

W świetle słów Jezusa możemy dostrzec, że piekło będzie czymś o wiele więcej niż tylko miejscem fizycznej męki. Ci, którzy pójdą do tego miejsca, będą także cierpieć w wyniku myśli o tym, jak by to było, gdyby zaufali Jezusowi. Największym świadkiem, jakiego można by kiedykolwiek przyjąć, jest świadectwo Słowa Bożego. Ewangelia jest „mocą Boga ku zbawieniu”.

Dziel się dzisiaj Słowem Bożym.