Archives

  

OPRZYJ SIĘ POKUSIE GRZECHU

Ewangelia Łukasza 22:3 – Wtedy szatan wszedł w Judasza, zwanego Iskariotą, który był z grona dwunastu.

EWANGELIA ŁUKASZA 22:3

Niektórzy ludzie spekulują, że Judasz zdradził Jezusa, aby zmusić Go do konfrontacji z rzymską władzą. Wtedy, aby się bronić, musiałby użyć Swojej nadnaturalnej mocy, by obalić Rzymian i zwrócić w ten sposób niepodległość Izraelowi.

Ten pogląd jest oparty głównie o reakcję Judasza, który zobaczył, że Jezus został skazany. Judasz „żałował” (Ewangelia Mateusza 27:3), co sugeruje, że skazanie Jezusa nie było jego zamiarem. Jednakże Pismo Święte nie przystraja Judasza w szlachetne (nawet gdyby były niewłaściwie ukierunkowane) motywy. On był po prostu złodziejem.

Ten werset wskazuje bardzo wyraźnie, że Szatan wstąpił w Judasza i że to on był odpowiedzialny za umieszczenie w jego sercu chęci do zdrady Jezusa. Możemy być pewni, że jedynym celem Szatana w zmotywowaniu Judasza do zdrady Jezusa było to, aby kraść, zabijać i niszczyć (Ewangelia Jana 10:10).

Ponadto fakt, że Szatan opętał Judasza, nie zwalnia Judasza od odpowiedzialności za jego czyny. Diabeł chodzi wokoło szukając, kogo mógłby pożreć (1 List Piotra 5:8). Diabeł nie może pożreć byle kogo. Musimy mu dać na to miejsce. Poprzez złodziejstwo, Judasz dał Szatanowi przystęp do siebie. Może nigdy nie zamierzał zdradzić Jezusa i dlatego „żałował”, kiedy zobaczył, że Jezusa skazano. Kiedy z własnej woli zaczął poddawać się grzechowi kradzieży, trudno było mu się zatrzymać.

Grzech nie może być kontrolowany. Nie możemy „troszeczkę” grzeszyć. Grzech, tak jak rak, zawsze się rozwija, aż przyniesie śmierć. Poddawanie się Bogu i sprzeciwianie się diabłu to nasza jedyna gwarancja, że nie zostaniemy przez diabła pożarci (List Jakuba 4:7). Kiedy wybieramy, aby grzeszyć, ani nie poddajemy się Bogu, ani nie sprzeciwiamy się diabłu.