WŁAŚCIWA SPRAWIEDLIWOŚĆ

Ewangelia Łukasza 16:15 – I powiedział im: Wy sami siebie usprawiedliwiacie przed ludźmi, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co ludzie poważają, obrzydliwością jest w oczach Boga.

EWANGELIA ŁUKASZA 16:14-15

Usprawiedliwienie nie jest czymś, na co trzeba zasłużyć, ale jest darem, który ma być przyjęty . Chęć zapracowania na zbawienie jest jedynym grzechem, który uniemożliwi ludziom bycie zbawionym, ponieważ nie można poddać się sprawiedliwości Boga, która przychodzi jako dar przez wiarę tak długo, jak długo ktoś stara się ustalić swoją własną sprawiedliwość.

Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, że istnieją dwa rodzaje sprawiedliwości. Tylko jeden rodzaj sprawiedliwości jest akceptowany przez Boga. Naszą, ludzka sprawiedliwość to ta, która jest zgodna z wymogami Prawa. To jest niedoskonała sprawiedliwość, ponieważ natura ludzka jest niedoskonała i niezdolna do wypełnienia Prawa. Jest też sprawiedliwość Boża, która przychodzi tylko jako dar, który jest odbierany przez wiarę. Sprawiedliwość Boża jest doskonała. Nasza sprawiedliwość jest jak splugawiona szmata (Księga Izajasza 64:6). Osoba, która uważa, że musi zdobyć Bożą akceptację przez swoje święte działania, nie wierzy w Bożą sprawiedliwość, która jest darem. Musi być jedno lub drugie; nie można ich ze sobą połączyć

Sprawiedliwość nie jest tym, co Jezus uczynił dla nas plus kilka minimalnych standardów świętości, których musimy przestrzegać

Prawo do stania przed świętym Bogiem nie ma być osiągnięte przez przestrzeganie Prawa, ale przez pokorną ufność w osobę i dzieło Jezusa Chrystusa. Nikt, kto ufa własnej sprawiedliwości, nie może mieć korzyści ze sprawiedliwości Chrystusowej. Sprawiedliwość, która daje ludziom relację z Bogiem, jest sprawiedliwością Bożą, a przychodzi ona za darmo przez wiarę w Jezusa Chrystusa (List do Rzymian 3:22). Sposobem, w jaki uzyskujemy tę sprawiedliwość, jest ulokowanie swojej wiary w to, co Chrystus uczynił dla nas. Kiedy pokładamy naszą wiarę w Chrystusie, wtedy ta sprawiedliwość, którą Jezus otrzymał przez Swoją wiarę, staje się nasza. Jesteśmy posiadaczami sprawiedliwości Chrystusowej, którą przyniosła Jego wiara.

  

BŁOGOSŁAWIONY, ABY BYĆ BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM

Ewangelia Łukasza 16:1 – Mówił też do swoich uczniów: Pewien bogaty człowiek miał szafarza, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego dobra.

EWANGELIA ŁUKASZA 16:1-18

Niesprawiedliwy szafarz był chciwy. Nie był wierny swemu panu ani dłużnikom swojego pana. On wydawał dobra swego pana na siebie. Gdy to wyszło na jaw, jego samolubna natura rozważyła, jakie ma możliwości i zdecydowała, że musi nastąpić zmiana. Szafarz postanowił wykorzystać pieniądze swego pana na to, aby zaprzyjaźnić się z jego kontrahentami tak, że kiedy zostanie zwolniony ze służby, to będzie miał kogoś, kto mu pomoże.

Jego pan był najwyraźniej na tyle zamożny, że nie obraził się na szafarza za jego dyskontowanie innych z wierzytelności należących do niego, ale pochwalił szafarza. Nie pochwalał jego nieuczciwych sposobów, ale pochwalił fakt, że w końcu wykorzystał pieniądze swojego pana, aby planować przyszłość, zamiast trwonić je na siebie. Mimo że szafarz był motywowany tym, co mógłby ostatecznie zdobyć, to jednak w jego działaniach była rozwaga. Tego brakowało mu wcześniej.

Chodzi o to, że dzieci tego świata (zagubieni ludzie) są mądrzejsi niż dzieci światłości (ludzie narodzeni na nowo), ponieważ planują doczesną przyszłość.

Jezus mówi nam, aby korzystać z pieniędzy (niesprawiedliwej mamony), aby zdobyć sobie przyjaciół, którzy przyjmą nas do ,,wiecznych” przybytków. Użycie słowa ,,wiecznych” oznacza, że Jezus mówi o naszej wiecznej przyszłości. Osoby, które zostały zbawione i błogosławione przez nasze inwestycje w Królestwie Bożym, dosłownie przyjmą nas do naszego wiecznego domu, gdy przejdziemy, by być z Panem.

Nasze dobra materialne zostały nam dane przez Boga i w rzeczywistości jesteśmy szafarzami Jego zasobów. Pan dał nam ten majątek w celu utrwalenia Jego Przymierza na tej ziemi nie jest tak, że możemy wydawać  go na nasze własne żądze. Zostałeś pobłogosławiony, by być błogosławieństwem!

 

  

WSZYSTKIE NIEWŁAŚCIWE POWODY

Ewangelia Łukasza 15:28 – Wtedy rozgniewał się i nie chciał wejść. Jego ojciec jednak wyszedł i namawiał go.

EWANGELIA ŁUKASZA 15:25-28

Jeśli ten starszy syn zważałby na swojego brata, to cieszyłby się z jego powrotu tak samo, jak jego ojciec. Jednak był on całkowicie egocentryczny (to pycha) i rozgniewał się. Pokazuje to Księga Przysłów 13:10: ,, Spór powstaje tylko dzięki pysze”.

Jak możemy cenić innych bardziej niż siebie, gdy w rzeczywistości myślimy, że jesteśmy lepsi od innych? Niektórzy ludzie są lepszymi sportowcami od innych. Niektórzy są lepszymi przedsiębiorcami od innych. Niektórzy są lepszymi mówcami od innych itd. Musimy uznać, że nasze osiągnięcia nie czynią nas lepszymi od innych. Jest różnica między tym co robimy, a tym, kim jesteśmy.

Lepsze dokonania nie czynią człowieka lepszym. Charakter człowieka może być poważnie wybrakowany, choć jego osiągnięcia są dobre. Klasyczny tego przykład znajdziemy u faryzeuszy z czasów Jezusa. Oni robili właściwe rzeczy, ale ze złych powodów. Wewnątrz byli zepsuci. Tak więc nasza ocena innych musi się zmienić. Bóg osądza patrząc do wewnątrz, a nie na zewnątrz (1 Księga Samuela 16:7). Musimy szanować innych ludzi na zasadach innych od tych, działa według których ludzie z reguły postępują.

Z kolei docenianie innych bardziej, niż siebie, oznacza po prostu cenienie ludzi bardziej, niż siebie. Niektórym może się to wydawać niemożliwe, ale nie jest to niemożliwe.

Dokłądnie tak zrobił Jezus. Jeśli Jezus, który był Bogiem w ciele (1 List do Tymoteusza 3:16), mógł ukorzyć się i cenić nasze dobro ponad Jego własne, to z pewnością my powinniśmy być w stanie zrobić to samo. To jest możliwe, kiedy umrzemy dla siebie, a będziemy żyć dla Boga.

  

MIŁOŚĆ OJCA

Ewangelia Łukasza 15:20 – Wtedy wstał i poszedł do swego ojca. A gdy był jeszcze daleko, zobaczył go jego ojciec i użalił się nad nim, a podbiegłszy, rzucił mu się na szyję i ucałował go.

EWANGELIA ŁUKASZA 15:20

To, że ojciec tego chłopca widział go ,,z daleka”, oznacza, że Ojciec czekał na powrót swojego syna z wielkim utęsknieniem. Z całą pewnością, w duchowym zastosowaniu tej przypowieści, nasz Ojciec Niebieski pragnie oczyścić i przyjąć grzesznika, jeśli on się po prostu opamięta i przyjdzie do Niego po przebaczenie.

Jezus używał tej przypowieści, by zganić faryzeuszy za ich surową, obłudną, nieprzebaczającą postawę wobec grzeszników. Starszy brat w tej przypowieści był symbolem faryzeuszy. Podobnie, jak ten starszy brat, faryzeusze nie żyli jawnie życiem buntu i sądzili, że inni, którzy nie mierzą się do ich standardów, byli znienawidzeni przez Boga. Ale „Bóg tak umiłował świat…” i ,,Jezus Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników”.

Podobnie, tak jak ten starszy brat był egocentryczny i zazdrosny, tak samo faryzeusze nie działali w miłości Boga względem grzeszników, ponieważ byli tak bardzo zakochani w samych sobie. Oni mieli za złe Jezusowi, że dawał grzesznikom to, na co według faryzeuszy nie zasługiwali.

Jeśli relacja z ojcem byłaby prawdziwym pragnieniem starszego brata, to on cieszyłby się widząc radość ojca z powodu powrotu syna. Skruszony syn marnotrawny dowiedział się o marności rzeczy i przybył do domu, do relacji z ojcem, jakiej ani on, ani jego starszy brat wcześniej nie znali.

Uczeni w Piśmie i faryzeusze, tak jak starszy brat, zostali wciągnięci w służenie sobie samym poprzez swoje działania religijne. Celnicy i grzesznicy, którzy się opamiętali, dostarczyli swojemu Ojcu tego, czego On naprawdę chciał relacji.

Relacja z Ojcem była zawsze dostępna dla uczonych w Piśmie i faryzeuszy, ale oni wybrali doczesną chwałę ludzką, a nie relację z Bogiem.

  

NEGATYWY STAJĄ SIĘ POZYTYWAMI

Ewangelia Łukasza 15:17 – Wstanę więc i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i względem ciebie.

EWANGELIA ŁUKASZA 15:18-19

Jest to dobry przykład prawdziwej pokuty. Syn nie domagał się żadnego własnego dobra ani nie próbował usprawiedliwić swoich działań, ale uniżył samego siebie i poprosił o miłosierdzie swego ojca. Podobnie my nie możemy zbliżyć się do Boga na podstawie naszego samousprawiedliwienia, ale musimy się uniżyć, umieścić całą naszą wiarę w Zbawicielu i odwrócić się od naszych złych dróg (2 Księga Kronik 7:14). To jest prawdziwa pokuta.

Pokuta jest niezbędną częścią zbawienia. Pokuta może zawierać nabożny smutek, żal, ale nie zawsze jest to nawrócenie. Pokuta jest po prostu zmianą myślenia wraz z odpowiednimi działaniami.

Istnieje Boży rodzaj smutku i bezbożny rodzaj smutku. Boży smutek prowadzi do pokuty. Bezbożny smutek lub żal tego świata po prostu zabija.

Nasza kultura odrzuciła wszystkie ,,negatywne” emocje. Ale Bóg dał nam zdolność do tych negatywnych emocji i istnieje właściwe ich wykorzystanie.

Ludzie powinni czuć się źle z grzechem. Powinni czuć żal z powodu swoich upadków. Jednak ten smutek powinien prowadzić do pokuty, a następnie po otrzymaniu przebaczenia, nasz smutek powinien być złożony na Pana (Księga Izajasza 53:4).

Smutek doświadczany przez tych, którzy nie zwracają się do Boga, rodzi tylko śmierć.

Ludzie rozpaczają nad swoją sytuacją, ponieważ nie zwracają się do Boga (to jest pokuta). Chrześcijanie powinni czuć żal tylko dopóki nie będą pokutować. Jak tylko pokuta nadejdzie, musimy przywłaszczyć sobie przebaczenie i oczyszczenie, które są już nasze w Chrystusie (1 List Jana. 1: 9). Pozytywna zmiana, do jakiej nasze smutki nas doprowadziły, zmienia nasz stosunek do rzeczy, które spowodowały nasz smutek. Negatywy stają się pozytywami przez Jezusa.