28 marca

CZYJA TO BYŁA WIARA?

Ewangelia Łukasza 7:13-14 – Kiedy Pan ją zobaczył, ulitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz. Potem podszedł i dotknął mar, a ci, którzy je nieśli, stanęli. I powiedział: Młodzieńcze, mówię ci, wstań!

EWANGELIA ŁUKASZA 7:11-17

Przykład wskrzeszenia syna wdowy często jest używany, by zademonstrować, że Jezus czynił wiele cudów bez zaangażowania wiary tych, którzy je otrzymywali, ale tylko dzięki Jego wierze. Jednakże modlitwa w Ewangelii Marka 6:5-6 pokazuje, że Jezus nie mógł (czy nie zdołał) uczynić cudów w Jego rodzinnym mieście z powodu ludzkiego niewiary. Wiele wersetów pokazuje, że aby przyjąć od Boga, musi być obecna wiara (Ewangelia Marka 11:23-24; List Jakuba 1:5-7).

W takim razie czyja to była wiara w tym przypadku? Po pierwsze, matka chłopca odpowiedziała Jezusowi w wierze. To, że pozwoliła Jezusowi zatrzymać żałobną procesję i przyjęła polecenie, aby nie płakała, musi być uznane za pozytywną odpowiedź. Ci ludzie nie różnili się od żałobników pogrzebowych dzisiaj. Jeśli zbuntowałaby się przeciwko wtrąceniu się Jezusa, wówczas tłum musiałby stanąć po jej stronie z powodu litości, ale żadna z tych reakcji nie została opisana. Dowodził Jezus.

Po drugie, nie można udowodnić, że martwa osoba nie ma żadnego udziału w tym, co się dzieje. Możemy to założyć, choć Pismo tego nie określa. Człowiek nie przestaje istnieć z chwilą, gdy umiera; opuszcza tylko swoje ciało. Taka osoba jest wciąż żywa. Wielu ludzi, którzy zostali wzbudzeni z martwych wspominali, że mieli wybór czy wstąpić ponownie w swoje ciało, czy nie. Chociaż tej zasady nie można zweryfikować wersetami biblijnymi, to nie można z tego samego powodu również jej wykluczyć.

W każdym przypadku,  zgodnie z pozostałą resztą wersetów, jakiś poziom wiary musi być obecny: albo w osobie przyjmującej cud, albo we wystawienniku (w tym przypadku – matce). Sięgnij dziś w wierze po swój cud.

27 marca

BOŻY RODZAJ WIARY

Ewangelia Mateusza 8:9-10 – Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy. Mówię jednemu: Idź, a idzie; a drugiemu: Chodź tu, a przychodzi; a memu słudze: Zrób to, a robi.  A gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i powiedział do tych, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam: Nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

EWANGELIA MATEUSZA 8:5-13, EWANGEIA ŁUKASZA 7:1-10

W Piśmie Świętym odnajdujemy jedynie dwie rzeczy, które spowodowały zadziwienie Jezusa. Były to: wiara setnika i niewiara Żydów (Ewangelia Marka 6:6). Wiara, która zadziwiła Jezusa, autora i dokończyciela naszej wiary, jest warta przeanalizowania. Setnik wierzył, że wypowiedziane słowo Jezusa było wystarczające, żeby uczynić cud. Nie oczekiwał, że Jezus przyjdzie do jego domu. Miał wiarę w słowo Jezusa. Dlatego też widzimy, że ludzie, którzy zwyczajnie wierzą spisanemu Słowu Boga, posługują się znacznie wyższą formą wiary niż ci, którzy wymagają dodatkowego dowodu. Porównaj wiarę setnika z „małą” wiarą Tomasza w Ewangelii Jana 20:24-29!

Tomasz nie chciał uwierzyć w to, czego nie widział lub nie poczuł. Pięć naszych zmysłów zostało danych nam przez Boga i są konieczne do tego, aby żyć w tym świecie. Jednak jeśli nie odnowimy naszych umysłów, by odkryć ograniczenia pięciu zmysłów, to one powstrzymają nas przed wierzeniem. Wiara dostrzega rzeczy, których zmysły nie są w stanie dostrzec (List do Hebrajczyków 11:1).

Tomasz posługiwał się wiarą naturalną, która opierała się na tym, co mógł zobaczyć. Jezus powiedział, że można zdobyć większe błogosławieństwo. To większe błogosławieństwo pochodzi z korzystania z nadnaturalnej wiary, która jest oparta jedynie na Bożym Słowie.

Jezus i Boże Słowo są jednym (Ewangelia Jana 1:1, 14). Wiara w Boże Słowo nie jest tylko zaufaniem w jakieś słowa, które zostały wydrukowane w książce zwanej Biblią. To coś znacznie więcej. To jest relacja z osobą; osobą, która stoi za tymi słowami. Poznaj Go przez Jego Słowo.

26 marca

WIĘCEJ NIŻ TYLKO SIANIE I ZBIERANIE

Ewangelia Łukasza 6:38 – Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i przelewającą się dadzą w wasze zanadrze. Jaką bowiem miarą mierzycie, taką będzie wam odmierzone.

EWANGELIA ŁUKASZA 6:17-49

Ta zasada odsłania jedno z głównych Bożych praw, które działa zarówno w wymiarze duchowym, jak również w świecie materialnym. Tak, jak „dajemy” ziarno w ziemię, aby odebrać zwielokrotnioną jego ilość, tak jest ze wszystkim, cokolwiek dajemy. Czy to są pieniądze, dobytek czy emocje takie jak miłość czy nienawiść, modlitwy czy nasz czas, będziemy zbierać plon tego, co siejemy. Zbieramy to samo, co siejemy i proporcjonalnie do tego, jak dajemy (List do Galacjan 6:7-8).

„Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie” (2 List do Koryntian 9:6). To prawo działa zarówno wobec pozytywnych, jak i negatywnych rzeczy, które siejemy.

Chociaż jest to niezmienne Boże prawo, może być przezwyciężone przez większe prawo, tak jak możemy uciec prawu grawitacji, używając większego prawa ciągu i siły nośnej. Zasiane negatywne rzeczy nie muszą do nas wracać, jeśli zastosujemy większe prawo – prawo przebaczenia (1 List Jana 1:9). Podobnie i dobry zasiew może być unieważniony, jeśli nie kontynuujemy wykonywania dobrych czynów (List do Galacjan 6:9).

Bóg jest naszym źródłem, ale Bóg używa ludzi. Jeśli modlimy się o finanse, to Bóg nie podrobi pieniędzy i nie podłoży ich do twojego portfela. On użyje ludzi, aby ci je dali. Więc to nie jest tak, że modlimy się o pieniądze i w następnej minucie je otrzymujemy. Musimy wierzyć, że Pan słucha i odpowiada na nasze modlitwy, a potem musimy modlić się o ludzi, których ma zamiar użyć, by tego dokonać. To może oznaczać, że chodzi o różną liczbę osób poczynając od pracodawcy, a kończąc na kupujących nasze towary czy pracę. W końcu to Bóg jest twoim źródłem, zaufaj Mu.

25 marca

JEGO MIŁOSIERDZIE TRWA NA WIEKI

Ewangelia Mateusza 12:20 – Trzciny nadłamanej nie dołamie, a knota tlącego się nie zagasi,dopóki nie doprowadzi sądu do zwycięstwa.

EWANGELIA MATEUSZA 12:15-21; EWANGELIA MARKA 3:7-19;
EWANGELIA ŁUKASZA 6:12-16

Jednym ze sposobów, w jaki objawiona została Boża dobroć, jest miłosierdzie. Możemy je opisać jako gotowość Boga do ulżenia niedoli upadłych stworzeń. Wielokrotnie miłosierdzie jest zwane współczuciem lub łaskawością. Jest okazywane grzesznikowi z powodu nieszczęścia, jakie grzech na niego sprowadził.

Wspomniana w tym wersecie „trzcina” najprawdopodobniej odnosi się do trzciny rosnącej na bagiennych obszarach ziemi palestyńskiej. Była bardzo delikatna i łatwa do nadłamania czy złamania. Termin „tlący knot” odnosi się do jasno palącego się, pozostającego na powierzchni oleju w otwartej lampie, płóciennego knota zrobionego z lnu. Jednakże, gdyby olej wyczerpał się, knot tliłby się, aż do momentu uzupełnienia oleju.

Znaczenie tych obrazów jest takie, że Jezus okazuje miłosierdzie tym, którzy są nadłamani lub złamani (Ewangelia Łukasza 4:18) i tym, którzy utracili swój olej (ducha). On przyszedł, aby ich na nowo wypełnić (Ewangelia Mateusza 5:3; Dzieje Apostolskie 1:5; 2:4). Żydzi przyzwyczajeni byli do sądu Prawa, ale Jezus przyszedł, aby usłużyć łaską i prawdą (Ewangelia Jana 1:17) i to nawet poganom (Ewangelia Mateusza 12:18,21).

Miłosierdzie Boga jest objawione wierzącemu poprzez Jego akt odebrania nieszczęsnych konsekwencji grzechu przez Nowe Przymierze naszego Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa. Zbawienie jest nam dane z powodu Bożego miłosierdzia. To nie jest coś, na co możemy zasłużyć albo zarobić. Apostoł Paweł oświadcza, że: „nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas” (List do Tytusa 3:5). Bóg jest z tobą, nie przeciwko tobie. Zrzuć na Niego wszystkie swoje troski, ponieważ Jego miłosierdzie trwa na wieki!

24 marca

O UCZONYCH W PIŚMIE

Ewangelia Łukasza 6:7 – I obserwowali go uczeni w Piśmie i faryzeusze, czy uzdrowi w szabat, aby znaleźć powód do oskarżenia go.

EWANGELIA MATEUSZA 12:1-14; EWANGELIA MARKA 2:23-3:6;
EWANGELIA ŁUKASZA 6:1-11

Uczeni w Piśmie zajmowali się kopiowaniem Świętych Pism. Zabezpieczali w formie pisanej przekazywane ustnie prawa i wiernie zachowywali żydowskie Pismo. W czasach nowego testamentu byli studenci, komentatorzy i nauczyciele Starego Testamentu. Ich rolą według prawa było nauczanie, rozwijanie go i stosowanie go w Sanhedrynie i wielu lokalnych sądach. Byli żądni czci, której domagali się zarówno od swoich uczniów jak i od ogółu społeczeństwa. Ten hołd bardzo chętnie przyjmowali (Ewangelia Mateusza 23:5-11).

Ezdrasz był uczonym w Piśmie w czasie niewoli babilońskiej narodu żydowskiego i był bardzo pobożnym człowiekiem. Urząd skryby był bardzo szlachetny, ale uczeni żyjący w czasach Jezusa byli przez Niego często ganieni za to, że poszli dalej niż przepisywanie Pism. Mieli bardzo dużo interpretacji opartych na tradycjach, które dodali do Pism, a tym samym „wniwecz obracając słowo Boże” (Ewangelia Marka 7:13).

Uczeni w Piśmie stali się niezależną grupą interpretującą prawo i przewodzącą ludziom. Nawet oni sami starali się uchylać od swoich własnych nakazów (Ewangelia Mateusza 23:2-4). Ścierali się z Chrystusem, ponieważ uczył z autorytetem i potępiał zewnętrzny formalizm, który promowali (Ewangelia Mateusza 7:28-29). Prześladowali Piotra i Jana (Dzieje Apostolskie 4:3-7) i brali udział w męczeńskiej śmierci Szczepana (Dzieje Apostolskie 6:12). Jednakże pomimo tego, że większość sprzeciwiała się Chrystusowi, niektórzy spośród nich uwierzyli (Ewangelia Mateusza 21:15).

Później czytamy, jak Jezus obnażył hipokryzję uczonych rozprawiając się z ich postawą serca. Patrząc z zewnątrz wydawało się, że byli święci, ale ich serca były daleko od Boga. To bardzo ważne byśmy utrzymywali nasze serca wrażliwe i czułe na Jego Słowo i oddawali Mu samych siebie w uwielbieniu. Pomyśl dziś o tych dobrych rzeczach, które uczynił dla Ciebie i bądź wdzięczny.

23 marca

ZADOWALAĆ BOGA ALBO LUDZI

Ewangelia Jana 5:43-44 – Przyszedłem w imieniu mego Ojca, a nie przyjmujecie mnie. Jeśli ktoś inny przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie. Jakże możecie wierzyć, skoro przyjmujecie chwałę jedni od drugich, a nie szukacie chwały, która jest od samego Boga?

EWANGELIA JANA 5:28-47

Odnosi się to do faktu, że Jezus przyszedł w mocy i autorytecie Swego Ojca, aby wskazać ludziom na Boga Ojca. Jezus istniał w postaci Bożej, zanim pojawił się na ziemi i był równy Bogu. Jednak uniżył samego siebie i stał się sługą będąc tu na ziemi (List do Filipian 2:6-8).

Jezus nie przyszedł promować samego siebie, ale aby dać swoje życie po to, żeby zapewnić nam dostęp do Ojca (Ewangelia Jana 14:6). Tak samo Duch Święty nie wynosi samego siebie, ale wskazuje wszystkim Jezusa. Jezus przyszedł cicho i pokornie, całkowicie poddany, szukając tylko zadowolenia Ojca.

To całkowicie odmienne od tego, co tak zwani „wielcy” ludzie pokazują swoją osobą. Rzymski cezar z czasów Jezusa ogłosił samego siebie bogiem i zażądał oddania mu czci. Pomniejsi przywódcy rządzili wywyższając siebie ponad ludźmi, którymi rządzili, ale Jezus pokazał nam, że: „lecz nie tak ma być wśród was, ale kto między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą. I kto wśród was chce być pierwszy, niech będzie waszym sługą. Tak jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i oddać swoje życie na okup za wielu” (Ewangelia Mateusza 20:26-28).

Jeśli troszczymy się o to, co myślą o nas ludzie, próbując zyskać ich aprobatę (lub szacunek), nigdy nie staniemy w wierze za czymś, co może być skrytykowane. Ta jedna rzecz, najprawdopodobniej bardziej niż cokolwiek innego, zatrzymała wielu ludzi przez przyjęciem od Boga. Nie możesz w tym samym czasie zadowolić ludzi i Boga. Powierz wszystko Jemu, każdą myśl, słowo i czyn.

22 marca

JEZUS DZIELIŁ CHWAŁĘ SWEGO OJCA

Ewangelia Jana 5:18 – Dlatego Żydzi tym bardziej usiłowali go zabić, bo nie tylko łamał szabat, ale mówił, że Bóg jest jego Ojcem, czyniąc się równym Bogu.

EWANGELIA JANA 5:16-27

Kiedy żydowscy zwierzchnicy usłyszeli Jezusa nazywającego Boga „swoim Ojcem”, natychmiast zrozumieli, że Jezus rościł sobie prawo do boskości w najbardziej dosłownym tego słowa znaczeniu. To twierdzenie było albo bluźnierstwem, które było karane śmiercią, albo Jezus był tym, za kogo się podawał.

Jezus nigdy nie utożsamiał się ze swoimi uczniami używając zaimka w liczbie mnogiej „nasz” Ojciec. Zawsze używał pojedynczego „mój” Ojciec, ponieważ Jego związek z Ojcem był jedyny w swoim rodzaju i odwieczny, podczas gdy ich istniał dzięki łasce i odrodzeniu.

Powinniśmy starannie rozważać Bożą koncepcję tego, kim On sam jest. Pan powiedział: „Ja jestem z wysoka” (Ewangelia Jana 8:23); „Zanim Abraham był, JA JESTEM” (Ewangelia Jana 8:58); „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (Ewangelia Jana 10:30); „Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca” (Ewangelia Jana 14:9); oraz  „Ja nie jestem ze świata” (Ewangelia Jana 17:16). Ogłaszał również swoje odwieczne życie i to, że dzieli chwałę z Ojcem (Ewangelia Jana 6:62; 17:5).

Nie możemy jedynie czcić Jezusa, ale powinniśmy uczcić Go tak, jak czcimy Ojca (w taki sam sposób). To właśnie odróżnia prawdziwe chrześcijaństwo od religii świata. Większość religii czci Jezusa jako wielkiego człowieka (np. Islam, Kościół Zjednoczenia, Świadkowie Jehowy itp.), ale są wściekle przeciwni czynieniu Jezusa równym z Wszechmocnym Bogiem (1 List Jana 2:23). Imiona i tytuły dawane Jezusowi w Ewangelii Jana jasno przedstawiają Jezusa jako równego z Bogiem. On jest wszystkim, czego potrzebujesz.

21 marca

ODPOCZNIJ W JEGO MIŁOŚCI

Ewangelia Jana 5:16 – I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa i szukali sposobności, aby go zabić, bo uczynił to w szabat.

EWANGELIA JANA 5:16-27

Szabat po raz pierwszy jest wspomniany w 2 Księdze Mojżeszowej 16, kiedy to Pan cudownie zaopatrywał naród izraelski w mannę na pustyni. Izraelici mieli polecenie zgromadzić dwukrotnie więcej manny szóstego dnia, ponieważ siódmego dnia Bóg jej nie zsyłał. Wkrótce potem Pan przestrzeganie szabatu umieścił wśród dziesięciu przykazań, które przekazał Mojżeszowi na Górze Synaj, wyryte na dwóch kamiennych tablicach ( Księga Mojżeszowa 20:8-11). W tym nakazie Bóg połączył dzień szabatu z odpoczynkiem, w który On sam wszedł siódmego dnia stworzenia świata.

Jak pokazuje List do Kolosan 2:16-17 szabat był symboliczny. Według 2 Księgi Mojżeszowej 23:12 jednym z celów szabatu było danie człowiekowi i jego zwierzętom jednego dnia fizycznego odpoczynku. Dzisiejsze nauki medyczne udowodniły, że nasze ciała potrzebują w tygodniu przynajmniej jednego dnia odpoczynku, żeby móc pracować najbardziej wydajnie. W 5 Księdze Mojżeszowej 5:15 jest również jasno powiedziane, że szabat miał służyć Żydom jako dzień wspominania tego, że kiedyś byli niewolnikami w Egipcie i zostali uwolnieni z niewoli nie dzięki własnemu wysiłkowi, ale ponadnaturalną mocą Boga. Jednakże w Nowym Testamencie przeznaczenie szabatu jest wyrażone jeszcze czytelniej. W Liście do Kolosan 2:16-17 Paweł ujawnia, że szabat był tylko cieniem rzeczy, które miały nadejść, a zostały wypełnione w Chrystusie. W Liście do Hebrajczyków 4:1-11 jest mowa o tym, że szabat jest dostępny dla każdego wierzącego, ale niekoniecznie każdy w nim przebywa. Ten nowotestamentowy odpoczynek szabatowy jest po prostu relacją z Bogiem, w której mamy zaprzestać czynienia rzeczy naszym własnym wysiłkiem,  a pozwolić Bogu działać przez nas (List do Galacjan 2:20; List do Hebrajczyków 4:10).

Szabat nie jest dniem, ale raczej relacją z Bogiem przez Jezusa. Odpoczywaj w Jego miłości i pozwól Mu dziś Cię użyć.

20 marca

ŚWIĘCI Z NATURY

Ewangelia Jana 5:14 – Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział do niego: Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz więcej, aby nie przydarzyło ci się coś gorszego.

EWANGELIA JANA 5:1-15

Mówiąc to Jezus wskazuje, że grzech jest źródłem tragedii, które pojawiają się w naszym życiu. Potrzeba świętości w życiu wierzącego wynika z tego, że kiedy jesteśmy poddani grzechowi, sami siebie oddajemy w posłuszeństwo Szatanowi, autorowi grzechu. Uleganie grzechowi jest uleganiem konkretnej osobie – Szatanowi. Bóg nie zalicza nam grzechu, ale Szatan tak. Nasze czyny albo uwalniają w nas moc Szatana, albo moc Boga.

Chociaż Bóg nie zalicza nam naszych grzechów, nie możemy sobie pozwolić na „luksus grzeszenia”, ponieważ to daje Szatanowi przystęp do nas. Kiedy chrześcijanin grzeszy i daje diabłu okazję, by ten czynił swoją śmierć w jego życiu, sposobem na powstrzymanie tego jest wyznanie grzechu, a Bóg, który jest wierny i sprawiedliwy, weźmie przebaczenie, które już jest obecne w naszym nowonarodzonym duchu i uwolni je w ciele. To usuwa Szatana i jego warownie.

Grzechy chrześcijanina nie czynią go grzesznikiem, tak jak szlachetne czyny grzesznika nie czynią go prawym. Grzech jest śmiertelną sprawą, dlatego nawet chrześcijanie powinni go unikać za wszelką cenę, ale nie określa on naszej pozycji wobec Pana. Osoba narodzona na nowo nie jest „w” ciele, choć może żyć „według” ciała.

Jaka jest pobudka do oddzielonego życia? Żyjemy oddzielonym życiem ponieważ nasza natura została zmieniona. Byliśmy w ciemności, a teraz jesteśmy w świetle (List do Efezjan 5:8). Wielu ludzi namawia do świętości, która ma jakoby zapewnić relację z Bogiem, ale my powinniśmy żyć świętym życiem z powodu relacji, którą już z Nim posiadamy. Naturą chrześcijanina jest to, by chodzić w świetle, a nie w ciemności. Gdyby chrześcijanie byli dobrze poinformowani, kim są i co mają w Chrystusie, świętość wypływałaby z nich naturalnie. To jest ich natura. To jest nasza natura.

19 marca

COŚ NOWEGO

Ewangelia Łukasza 5:36-37 – Opowiedział im też przypowieść: Nikt nie przyszywa łaty z nowej szaty do starej, bo inaczej to, co jest nowe, drze stare, a do starego nie nadaje się łata z nowego. I nikt nie wlewa młodego wina do starych bukłaków, bo inaczej młode wino rozsadzi bukłaki i samo wycieknie, a bukłaki się popsują.

EWANGELIA MATEUSZA 9:11-17, EWANGELIA MARKA 2:16-22,
EWANGELIA ŁUKASZA 5:30-39

Te dwie przypowieści są odpowiedzią na krytykę uczonych w Piśmie i faryzeuszy (werset 30) oraz na pytanie uczniów Jana Chrzciciela dlaczego Jezus nie postępuje według ich religijnych tradycji i oczekiwań (Ewangelia Mateusza 9:14; Ewangelia Marka 2:18). Sednem przenośni było pokazanie, że Jezus przyszedł uczynić nową rzecz, która nie będzie zmieszana z zasadami starego przymierza – jedynymi, jakie znali ludzie (Księga Izajasza 43:18-19; Księga Jeremiasza 31:31-34; List do Hebrajczyków 8:7-13).

W czasach Jezusa ludzie wiedzieli, że nowa łata przyszyta na starą szatę skurczyłaby się zaraz po jej upraniu. Wówczas mogłaby oderwać się od starego ubrania, które już wcześniej skurczyło się, czyniąc gorszą dziurę. To pokazuje, że Jezus nie przyszedł „załatać” prawa mojżeszowego, ale je zastąpić (List do Hebrajczyków 7:18-19).

Również nowe wino, które jeszcze nie sfermentowało, musi być wlane do nowych lub odświeżonych bukłaków, by uwzględnić rozszerzanie się w nich gazów, które powstają w rezultacie procesów fermentacyjnych. W przeciwnym wypadku stary bukłak, który już został rozciągnięty w takim procesie, mógłby po prostu pęknąć wylewając całą zawartość wina. Prawa Starego Testamentu nigdy nie mogłyby zostać tak rozciągnięte, żeby dostosować się do prawd Nowego Testamentu o miłosierdziu i łasce (List do Hebrajczyków 10:1-10). Jezus uwolnił nas od osądu praw Starego Testamentu (List do Rzymian 6:14;7:1-4; 8:2; 10:3-4; List do Galacjan 3:12-14, 23-24; 5:4; List do Filipian 3:9).

Religijni uczeni w Piśmie i faryzeusze (Ewangelia Łukasza 5:30) popełniali tragiczny błąd ufając swoim własnym wysiłkom, które zmierzały do uzyskania dobrej opinii (bycia sprawiedliwym) przed Bogiem. Jezus nie przyszedł po to, żeby przyjąć nasze ofiarne czyny, ale po to, by uczynić siebie samego ofiarą za nasze grzechy. Uczynił to wszystko, żeby dać nam nowe życie w Nim. Dziękuj Mu dziś za Jego łaskę.

Zapisz się na newsletter

Potwierdzam, że zapoznałem się z polityką prywatności serwisu internetowego.

Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych przez Usługodawcę Centrum Chrześcijańskie "Życie Sozo", ul. Gdańska 80, 90-613 Łódź w celu marketingowym. Wyrażenie zgody jest dobrowolne. Mam prawo cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem. Mam prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, us unięcia, ograniczenia przetwarzania, oraz prawo do przenoszenia danych na zasadach zawartych w polityce prywatności serwisu internetowego. Dane osobowe w serwisie internetowym przetwarzane są zgodnie z polityką prywatności. Zachęcamy do zapoznania się z polityką przed wyrażeniem zgody”